My Beloved Friends
27/03/2007 (อังคาร)
Update :: 27/03/2007 Time:: 8.10P.M.
Topic :: My beloved friends
เนือยๆอ่ะ เพลียยังไงไม่รู้ ไปข้างนอกมาตอนอยู่กับเพื่อนไม่เป็นอะไรนะ สบายดีมาก พอมาถึงบ้านวางกระเป๋าปุ๊บ...เอาแล้วไง ปวดท้อง -*- อาบน้ำกินข้าวเสร็จ มานั่งเล่นคอม เริ่มไม่มีแรง ง่วงๆยังไงไม่รู้ ตกลงมันเป็นอะไร??? น่ารำคาญมาก เอาเหอะ หวังว่านั่งเล่นคอมไปเรื่อยๆมันจะหาย... หรือเป็นหนักกว่าเดิม เหอๆ ถ้าวันนี้ไม่มีอะไรพิเศษจะไม่มาอัพเลย จะนั่งเล่นคอม แล้วรีบไปนอน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ไปคนแก่ไปโรงพยาบาล -_- หลังจากนี้วันนี้คนแก่คนนั้น ใช้ให้เราย้อมผมให้ เราก็จัดการซะ ดำทั้งหัวจริงๆ แต่มันลามไปหู และท้ายทอยด้วย ดำเป็นปื้น -*- เพลินมือไปนิด ป้ายๆ อย่างสนุกสนาน กลัวมันไม่ดำ อืมมม อายุก็ 80 กว่าแล้วน้าาา จะ 85 แล้วด้วยมั้ง เลิกย้อมได้แล้ว ย้อมจนเราไม่เคยคิดว่าเค้าแก่เลย คิดว่าอายุเท่าเดิมตลอด (ซะงั้น -*-)
วันนี้ จริงๆมันควรจะไม่มีอะไร เราก็บ้าๆบอๆอยู่บ้านของเราต่อไป แล้วพอบ่ายๆ ถ้ามีอารมณ์ก็จะหอบการ์ตูนไปขาย เริ่มจากตอนเช้า โดนปลุก -*- เริ่มเซ็ง เพิ่งนอนเมื่อตอนตีสามครึ่ง นอนไปได้ 5 ชั่วโมง แล้วก็ตาค้าง นั่งเล่นคอม 10 โมงกว่าๆ ลงไปถูบ้าน ขึ้นมาเล่นคอม ลงไปย้อมผมให้ย่า ต้มมาม่ากิน แล้วขึ้นมาเล่นคอมต่อตอนประมาณเที่ยง กะว่าเล่นไปซักพักจะไปอาบน้ำ และแล้วต้าก็ทัก ถามเราว่าเข้าโรงเรียนมั้ย ก็งงๆ เข้าทำไม? ไม่ได้มีโอกาสพิเศษอะไร อย่างมากก็แค่วันเปิดเรียนซัมเมอร์วันแรก แค่นั้นจริงๆ ทั้งๆที่งงๆ แต่สุดท้ายก็ตอบตกลงไป แล้วเราก็บอกให้รอนิดนึง เพราะเรายังไม่ได้อาบน้ำ แล้วเราอาบนานประมาณ 30 นาที พอบอกเท่านั้นแหละ โดนเร่งเลย ทั้งๆที่บ้านต้าไม่ได้อยู่ไกลอะไรมากมายก็ในทิพวัลนั่นแหละ ในซอยโรงเรียน แต่เร่งจังเลย พออาบน้ำเสร็จ ยังไม่ทันได้ทำอะไรบอกให้ออกจากบ้านเลย T^T เหออออ จะไม่ให้หายใจเลยหรือไง แต่ก็นะ ยอมๆเค้าอีกนั่นแหละ สรุปคือที่นัดกัน 3-4 คนถ้าไม่รวมคนที่อยู่ที่บ้านต้าอยู่แล้วเราไปถึงคนแรก จริงๆจะไม่ให้ถึงคนแรกได้ไง บ้านเราใกล้ซะขนาดนั้น นั่งมอไซด์ไปอย่างเก่งให้ 10 นาทีเลยเอ้า แทนที่จะไปเร่งคนที่ช้าๆ อย่างติ๊ดหรือป้อน ดันมาเร่งเรา ขอบคุณ! สุดท้ายก็ไปนั่งรอ แต่เอาเหอะ เราไม่ได้รู้สึกอะไรโกรธเลยซักนิด ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจด้วย แค่อยากบ่นๆ เล็กน้อยพอเป็นพิธี (เป็นพิธี?) กะจะไปนั่งเล่นไอ้เหมียวรอ แต่ไอ้เหมียวหายตัวไปแล้ว -*- แม่ต้าบอกแมวไปพักร้อน เดินออกจากบ้านแล้วหายไปไหนไม่รู้ กลับเย็นๆ ซะงั้นอ่ะ ไม่มีอะไรมาก แค่ได้ไปเจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอนานมากกกกก เจอครั้งล่าสุดถ้าจำไม่ผิดช่วงเทอม 1 ท้ายๆเทอมหรือไม่ก็ตอนปิดเทอมเนี่ยแหละ แล้วตอนนั้น มีน้องเพื่อนไปด้วย แล้วก็ไปกันแค่ 4 คน (ไม่นับน้องเพื่อน) คราวนี้มีแค่พวกเรา 5 คน รู้สึกดีแฮะ จากนั้นก็เข้าโรงเรียน ไปหาครูประจำชั้นตอน ม.6 นั่งคุยประมาณชั่วโมงมั้ง ดันไปตอนเลิกเรียน ทั้งวันอ่ะไม่ชวน มาชวนเอาตอนเที่ยง กว่าจะมาครบ ไม่มีอะไรมากอีกเช่นกัน แค่รู้สึกดีที่ได้เจอเพื่อน แล้วมีคนที่เรารัก แค่อยู่ด้วยก็มีความสุขแล้ว ^^ แต่ก็ไม่ได้อะไรมาก อย่างที่รู้ๆกัน เรามันพูดน้อย ไม่ค่อยอะไรมาก -*- กับเพื่อนที่ ม. อีกหน่อยก็คงรู้สึกแบบนี้ แต่ต้องใช้เวลาอีกนิด
ออกจากโรงเรียน ป้อนชวนไปกินสเวนเซ่น ไอ้เราก็นึกว่าจะไปหมด แต่ต้าดันชิ่ง ชิ เดินมากับน้องแล้วบอกไปไม่ได้ ยังไม่ดันจะได้พูดอะไรเลย เดินหนีไปแล้ว -_- เลยไปกันแค่ 4 คน ระหว่างทางป้อนเล่าให้ฟังว่า ที่ป้อนเปลี่ยนเบอร์เพราะมีคนโรคจิตโทรมากวน โทรมาแล้วไม่พูด แถมดันโทรเข้าเบอร์บ้านอีก จับไม่ได้ว่าเป็นใคร โทรมาหลายรอบมากๆ จนต้องเปลี่ยนเบอร์ เลยไปให้ที่ทรูเช็คเบอร์โทรเข้าให้ รออยู่หนึ่งเดือนกว่าจะได้ พอได้เบอร์มาก็ยังไม่รู้อีกว่าเป็นใคร เมื่อเช้าป้อนเลยให้แม่แกล้งโทรผิดไป ได้ความว่าชื่อนุ้ย ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าใคร เพราะไม่มีคนรู้จักชื่อนี้ ป้อนบอกจะลองโทรอีก ใช้เบอร์ตู้โทรแล้วจะให้พวกเราใครซักคนคุย เพราะเผื่อเป็นคนรู้จัก แล้วจะจำได้ เราก็นั่งอืมๆ ไปแล้วคอยว่าจะเป็นยังไง ตอนกำลังกินไอติมป้อนก็ให้ช่วยคิดว่าจะแกล้งโทรไปยังไงดี ซักพักไม่มีใครคิดออก ส่วนเราขี้เกียจจะคิดเลยนั่งเงียบๆ (ทุเรศจริงๆเลย) แล้วป้อนก็บอก จะแกล้งโทรไปจีบ แล้วให้เพื่อนเราอีกคน ให้ปูคุย แล้วก็คิดกันไม่ออกอีกว่าจะบอกว่าอะไรต่อ ถ้าเค้าถามกลับจะตอบว่าอะไรกันบ้าง นั่งฟังไปเรื่อยๆ เริ่มรำคาญ สุดท้ายเลยกลายเป็นเราคิดให้ทุกอย่าง แล้วก็ต้องไปนั่งไซโคลไอ้คนที่จะเป็นคนคุย พอตอนจะโทรจริงๆ ดันเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา ปูจะไม่ยอมคุย แล้วโยนให้ติ๊ด ติ๊ดก็ไม่ยอม โยนกันไปโยนกันมา ซักพักป้อนบอกให้เราคุย เหอออออ บ้าหรือเปล่าให้เราคุย คิดผิดอย่างแรง ป้อนบอกก็เราอ่ะรู้ว่าจะทำยังไง เป็นงั้นไปอีก สุดท้ายด้วยความรำคาญ คุยให้ก็ได้วะ. ไอ้คนที่รับท่าทางเสียงเหมือนรำคาญมากๆ เพราะเราหลอกว่า ได้เบอร์มาจากเพื่อนชื่อแป้งที่เป็นผู้ชาย แล้วก็ถามชื่อเค้าก็บอกนุ้ย ถามว่าเรียนอยู่ที่ไหน เค้าบอก สอภอ เอิ่มมม หรือเราได้ยินไม่ชัด สอภอมันโรงเรียนอะไรหว่ามีแต่สอปอ -*- คุยไปซักพักเหมือนฝ่ายนั้นรำคาญมากๆ วางเลย เออดีเหมือนกัน ใช่ว่าอยากคุย ถ้าไม่ติดว่าเพื่อนเราแค้น ที่โทรมาก่อกวนหลายครั้งมากๆ เราไม่ทำหรอก อืมมมม รู้แต่เราโกหกไม่เนียนเลย ทุเรศสุดๆ ก็บอกแล้วว่าอย่าให้ทำ ถ้าให้ยืนกำกับอยู่ข้างๆน่ะได ้ แต่ถ้าทำเองมันจะประหม่าอ่ะ สุดท้ายก็จะออกมาแย่แบบสุดๆ ฟังเสียงยัยคนนั้นแล้วเริ่มไม่ชอบ ทีเงี้ยมาทำเบื่อ ทีตัวเองโทรมาก่อกวนคนอื่น คิดว่าเค้าชอบหรือไง โรคจิตหรือเปล่า งี่เง่าาาาา ขอให้หาตัวเร็วๆ แล้วทำอะไรซักอย่าง ขอให้เพื่อนเราไปหาคนที่โกหกเนียนๆได้ แล้วหาตัวเจอเร็วๆ เราทำได้แค่นั้น ไม่เก่งเรื่องพวกนี้อยู่แล้วอ่ะ รู้สึกแย่นิดๆแฮะ เอาไว้เจอครั้งหน้าจะถามว่าได้เรื่องยังไงบ้าง แต่เมื่อไหร่จะเจออีกล่ะ. มีทห้องเดือนพฤษภามีเปอร์เซ็นต์สูงว่าเราจะไม่ไป ไม่รู้สิ ชอบอะไรที่มันเป็นกลุ่มเล็กๆมากกว่า ยิ่งคนเยอะยิ่งมากความ ไปแล้วไม่ชอบจะำไม อยู่บ้านดีกว่า
อืมมมมม มีแต่คนทักว่าผอมลง ติ๊ดกับครูที่โรงเรียนทัก เหอะๆ จริงอ่ะ เราไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย ก็เหมือนเดิมอ่ะ ลงพุงเหมือนเดิม เลวร้ายมาก -_- แต่ทำไงได้ล่ะ.แล้วก็มีคนคนอึ้งกับเกรดเรา คนอื่นเค้าจากที่3กว่าๆ 3 ปลายๆ 3 ต้นๆ ตอนเรียน ม.ปลายไม่เคยได้สองเลย พอเรียนมหาลัยได้เฉยเลย ส่วนมากไม่เกิน 2.5 มีเกินมาคนเดียว มีแค่ไอ้บ้านี่โผล่ไป 3.9 ครูที่โรงเรียนอึ้ง ก็ตอนเราเรียน ม.ปลายเป็นเด็กหัวกลางๆ แค่ 3 ต้นๆ ม.ต้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ได้ 3 มาก็ดีใจแทบแย่ เปล่าหรอก ความจริงคือไม่เรียน เกรดอัปปรีย์ มีแต่คนเข้ามหาลัยแล้วเกรดดิ่งลง ไอ้นี่เกรดพุ่งขึ้น -*- สงสัยเพราะเรียนเป็นเซก เซกนึง 40-50คน เรียนเยอะอย่างมากก็แค่ ไม่เกิน 200 คน เหมือนเรียนง่ายๆเลยเนอะ เกรดถึงได้เยอะ ไม่รู้เหมือนกัน หรือมันจะง่ายจริงๆ?
นั่งดูโฆษณาตัวใหม่ของโทโมฮิสะ โฆษณาน้ำผักผลไม้ น่ารักดี ชอบทั้งโฆษณาเลย ทั้งเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่โผล่ออกมาจากขวด ทั้งยามะพีที่ทำหน้าหล่อๆ ทำหน้าดูดีทั้งซีเอ็ม ,,>____<,, รีดูไปหลายรอบและ ซีเอ็มคุณชายยังไม่ขนาดนี้เลย
P.S.1 แค่อยู่ด้วยก็มีความสุข ^^
P.S.2 คอนนิวส์ไม่ดูไม่ตาย ความเร็วไม่ขึ้น ไม่โหลดก็ได้ฟะ ชิ
